Close

Diplomska izložba, april 2004. godine

I na crnogorskoj likovnoj sceni u protekloj deceniji registruju se autori u čijim djelima se, bez obzira na medij koji koriste, detektuju otkloni od takozvanih Velikih tema na čijim polovima su život i smrt. Njihove postaju “male teme”, odnosno može se govoriti i o nekom novom intimizmu, nipošto sentimentalnom, ali svakako introspektivnom – usredsredjenom na unutrašnje područje umjetnikovih osjećanja, sjećanja, raspoloženja. Donekle, taj novi intimizam fragmentarno je indukovan i raspadom bivše domovine, ratovima, odnosno rastakanjem svih vrijednosti, (mada nijesam pristalica sociološkog metoda u analizi pojava u polju likovne umjetnosti) ali i stanjem današnje civilizacije čiju dijagnozu Bodrijar označava terminima “ubrzanje, pretjerivanje, hiperprodukcija, implozivnost”.

U polju tog novog intimizma su slike i crteži mlade autorke Ivane Vukčević, koja je nedavno završila Fakultet likovnih umjetnosti na Cetinju. “Slikar ne prikazuje ono što jeste, nego ono što bi moglo da bude”, govorio je Kle. Svijet ove slikarke jedan je takav svijet, svijet poetskih privida. Ikonosferu slika čini grad, njegova bit, grad kao simbol civilizacije, ili kako to drugačije iskazuje arhitekta Ranko Radović: “Slojevi grada su izuzetno složeni. Za svaku kulturu grad i gradjevina je jedinstvena odlučujuća komponenta. Ne bi se moglo zamisliti bilo što u kulturi i stvaralaštvu što ne bi prošlo kroz gradove i njihovu istoriju”.

Ivanin Grad ima svoju povijest, originalnu topografiju metaforički označenu zgradama – kožom grada, kojima se suprotstavlja vanjskom svijetu, praznom prostoru. Sve je tu ritam, putsacija iskričava života. Tijela zgrada struktuira od geometrijskih elemenata – kocke, trapeza, trougla, medjutim geometrija nikada nije dovedena do ogoljelih likova kao amblema racionalnosti, prije je ona Kleovskog tipa – poetizovana. U čitanju njene slike dominantna je struktura i ritam kako u plastičkom sloju, tako i u značenjskom, konotativnom. U toj mreži znakova i simbola upisani su, unijeti, nerazdvojivo upleteni i kišobrani, (često i krovove transformiše u njih), rasprskavanje zvijezda, zaumna sunca, mjerači vremena, veliki lilihipi. Rasprskavanje postaje slika Velikog praska u kojem je najvažnije likovno sredstvo boja. Hromatski sloj je u znaku žestokih, jakih sazvučja zelene, roze, crvene, plave, a pozadina gotovo svih slika je u ljubičasto plavoj gami.

Razlikuju se dva tipa djela: ona gdje dobro koristi vertikalni format u koji upisuje već pomenute znake i simbole ikonosfere i drugi koji je horizontalan pravougaonik, a slika je najčešće triptih, poliptih. U toj ličnoj topografiji grada mogu se razlikovati, da se poslužim distinkcijom Suzan Langer, diskurzivni i intuitivni simboli. Medjutim, oni u slikama Ivane Vukčević nisu strogo odjeljeni već mutiraju, imaju karakteristike oba tipa. Takvi su prozori spiralne forme, zvjezdaste… Život i fasade grada su osnovno referencijalno polje i njenih crteža elegičnih, melaholičnih gdje je linija namjerno povučena da podsjeća na one dječje. Njihovu atmosferu gradi i bojom ispisujući već prepoznatljiv rukopis.

Nataša Nikčević, istoričar umjetnosti

Slični postovi